Trening EMS – na czym polega, efekty, przeciwwskazania

Trening EMS polega na pobudzaniu mięśni impulsami elektrycznymi podczas krótkiej, około 20‑minutowej sesji, co daje efekt porównywalny z kilkukrotnie dłuższym klasycznym treningiem siłowym. Regularne ćwiczenia z elektrostymulacją pomagają szybciej spalić tkankę tłuszczową, wzmocnić mięśnie głębokie, poprawić postawę i zmniejszyć ból pleców. Nie każdy jednak może z niego korzystać – przeciwwskazaniem są m.in. rozrusznik serca, ciąża, niektóre choroby kardiologiczne i nowotwory. Jeśli zastanawiasz się, czy EMS będzie dla Ciebie dobrym wyborem, poznaj zasady działania, efekty i ograniczenia tej metody.

Czym jest trening EMS i na czym polega?

Trening EMS (Electrical Muscle Stimulation) to forma aktywności, w której mięśnie otrzymują impulsy elektryczne z zewnątrz, równolegle do naturalnych sygnałów z układu nerwowego. Organizm reaguje na nie skurczem mięśni, dlatego w czasie jednej sesji pracuje jednocześnie bardzo wiele grup mięśniowych, w tym mięśnie głębokie. Szacuje się, że przy odpowiednim ustawieniu urządzenia można w tym samym czasie zaangażować nawet do 90% mięśni całego ciała. Standardowy trening trwa około 20 minut, a zalecana częstotliwość to 1–2 sesje tygodniowo. Metoda wywodzi się z fizjoterapii – elektrostymulację od lat stosują rehabilitanci i lekarze sportowi do wzmacniania osłabionych mięśni.

W studiach treningu EMS osoba ćwicząca zakłada specjalny kombinezon z elektrodami lub zestaw elektrod przyklejanych na ciało. Ubranie musi być zwykle lekko zwilżone, aby zapewnić dobre przewodzenie impulsów elektrycznych do skóry i mięśni. Impulsy generowane są przez certyfikowane urządzenie – w wielu polskich studiach używa się np. sprzętu Miha Bodytec z medycznym certyfikatem i normą DIN 33961-5. Coraz częściej pojawiają się także bezprzewodowe systemy (np. Visionbody) z wieloma elektrodami (nawet 24), które dają większą swobodę ruchu i pozwalają trenować także w plenerze lub w domu. Trener na bieżąco reguluje intensywność stymulacji, tak aby ćwiczący odczuwał wyraźną, ale bezpieczną pracę mięśni. W tym samym czasie wykonuje się proste ruchy: przysiady, zakroki, marsz w miejscu czy ćwiczenia rąk.

Jak przebiega typowa sesja EMS?

Na początku trener przeprowadza wywiad zdrowotny i określa cel: redukcja tkanki tłuszczowej, wzmocnienie, poprawa wydolności czy zmniejszenie bólu pleców. Następnie dobiera program pracy urządzenia (np. wzmacniający lub wytrzymałościowy) oraz zakłada kombinezon z elektrodami – często na uda, pośladki, brzuch, plecy, klatkę piersiową i ramiona. Pierwsze minuty to ustawianie intensywności prądu według skali Borga, zwykle do poziomu 5–6, czyli wyraźnego zmęczenia mięśni.

Kiedy parametry są ustawione, zaczyna się zasadnicza część sesji. Wykonuje się serię prostych ćwiczeń globalnych, najczęściej 7–10 ruchów po 10–12 powtórzeń. Ruchy dzielą się na ćwiczenia obustronne (np. przysiady) i jednostronne (np. zakrok jedną nogą) – to pozwala wyrównywać ewentualne dysproporcje siły. Ostatnie minuty to rozciąganie głównie mięśni nóg i pleców, wciąż przy umiarkowanej elektrostymulacji.

Jak działa impuls elektryczny na mięsień?

Naturalnie mózg wysyła do mięśni sygnały elektryczne, które wywołują skurcz. Aparat EMS „naśladuje” te sygnały, dostarczając z zewnątrz kontrolowane impulsy. Dzięki temu można do pracy włączyć także włókna, które w typowym treningu rzadko się uaktywniają. Program wzmacniający wykorzystuje serię impulsów o częstotliwości około 85 Hz z przerwami w pracy (4 sekundy impulsu i 4 sekundy przerwy), co silnie angażuje włókna szybkokurczliwe odpowiedzialne za siłę i rozrost mięśni. Program wytrzymałościowy używa niższej częstotliwości – około 7 Hz – i impulsu ciągłego, który sprzyja poprawie wydolności oraz spalaniu kalorii.

EMS w sposób szczególny rekrutuje włókna szybkokurczliwe typu II, które odpowiadają za siłę, moc i szybkość reakcji. To właśnie te włókna są trudniej dostępne w standardowym, mało intensywnym treningu, dlatego dla wielu osób elektrostymulacja jest pierwszym bodźcem, który naprawdę „budzi” ich mięśnie do pracy.

Co dzieje się w mięśniu po treningu EMS?

Poza samym skurczem mięśnia EMS wywołuje szereg adaptacji na poziomie układu nerwowego i komórkowego. Badania wskazują, że elektrostymulacja wpływa m.in. na ekspresję wybranych mikroRNA (np. miR‑206 i miR‑133), które biorą udział w procesach naprawy, regeneracji i wzrostu włókien mięśniowych. Podwyższona aktywność tych cząsteczek może utrzymywać się do 72 godzin po sesji, co częściowo tłumaczy, dlaczego mięśnie potrzebują więcej czasu na regenerację niż po lekkim treningu klasycznym.

Jednocześnie poprawia się koordynacja nerwowo‑mięśniowa – organizm uczy się szybciej i skuteczniej „włączać” mięśnie do pracy. W praktyce przekłada się to na lepszą kontrolę ruchu, stabilizację i większą siłę przy tym samym poziomie wysiłku subiektywnego.

Jakie efekty daje trening EMS?

Najczęściej podkreślany efekt EMS to przyspieszenie zmian sylwetki przy ograniczonym czasie treningu. Według badań Kemmlera i współautorów jedna sesja EMS może pod względem bodźca dla mięśni odpowiadać wysiłkowi nawet 4 razy dłuższemu o wysokiej intensywności. Mięśnie otrzymują znacznie więcej skurczów niż w klasycznym treningu – mówi się nawet o 150‑krotnie większej liczbie skurczów podczas jednostki. To przekłada się na szybsze zwiększenie siły, wytrzymałości i napięcia mięśniowego.

Badania Teschlera z 2018 roku pokazały, że pojedyncza sesja EMS potrafi wyraźnie podnieść spoczynkowe tempo metabolizmu oraz całkowity wydatek energetyczny względem identycznego treningu bez prądu. Oznacza to, że organizm spala więcej kalorii nie tylko w trakcie ćwiczeń, ale też po zakończeniu sesji. Z kolei praca Jaskanwala DS Sary z 2023 roku wykazała, że po 4 miesiącach treningu EMS raz w tygodniu uczestnicy poprawili wskaźnik WHR (talia/biodra), obniżyli poziom cholesterolu i zwiększyli wydolność organizmu.

Dodatkowe badania z 2021 roku na grupie kobiet stosujących EMS podczas treningu oporowego (3 razy w tygodniu przez 6 tygodni) pokazały wyraźnie lepszą poprawę obwodów ciała oraz parametrów wydolności sercowo‑naczyniowej w porównaniu z grupą ćwiczącą wyłącznie tradycyjnie. Nowsze dane z 2025 roku sugerują z kolei średni wzrost masy mięśniowej o ok. 2,7% (ok. 0,8 kg) w ciągu 8 tygodni, gdy EMS łączy się z treningiem siłowym. W tym samym cyklu badawczym odnotowano również poprawę siły uścisku dłoni – o 2,7 kg w lewej i 4,4 kg w prawej ręce, co dobrze ilustruje globalny charakter adaptacji.

Część źródeł naukowych podaje, że w bardzo intensywnych protokołach, łączących EMS z treningiem oporowym, przyrost masy mięśniowej może sięgać nawet ponad 20% w 8 tygodni. Tak spektakularne wyniki dotyczą jednak zwykle osób mało trenujących na starcie, poddanych ściśle kontrolowanemu programowi pod okiem specjalistów.

Wpływ EMS na sylwetkę

Osoby korzystające z EMS zwykle oczekują głównie zmiany wyglądu ciała: redukcji tkanki tłuszczowej, wysmuklenia sylwetki i poprawy jędrności skóry. Elektrostymulacja uruchamia jednocześnie wiele dużych grup mięśniowych, co zwiększa wydatek energetyczny – pojedyncza sesja może „kosztować” około 500 kcal, a podwyższony metabolizm utrzymuje się nawet przez dobę. Impulsy poprawiają też mikrokrążenie i przepływ limfy, co sprzyja redukcji cellulitu oraz zmniejszeniu obrzęków. Przy dobrze dobranej diecie pierwsze zauważalne zmiany obwodów często pojawiają się po 4–6 tygodniach.

W przypadku cellulitu działanie EMS opiera się na kilku mechanizmach jednocześnie:

• poprawie krążenia krwi i limfy, co ułatwia usuwanie produktów przemiany materii i zmniejsza obrzęki,
• przyspieszeniu spalania tłuszczu, także w rejonach opornych na klasyczne ćwiczenia,
• wzmocnieniu tkanki łącznej i mięśni pod skórą, co sprawia, że powierzchnia skóry staje się gładsza i bardziej napięta.

Regularny trening EMS, połączony z deficytem kalorycznym i odpowiednim nawodnieniem, może także obniżać poziom tłuszczu trzewnego (otaczającego narządy wewnętrzne), który jest szczególnie niekorzystny dla zdrowia metabolicznego (insulinooporność, cukrzyca typu 2, choroby serca).

Wpływ EMS na zdrowie i kręgosłup

Trening całego ciała z elektrostymulacją mocno angażuje tzw. core, czyli mięśnie głębokie brzucha, grzbietu i miednicy. To one stabilizują odcinek lędźwiowy kręgosłupa i wpływają na postawę. Badanie Karla Konrada z 2024 roku pokazało, że osoby z przewlekłym bólem pleców odczuły istotne zmniejszenie dolegliwości po serii treningów z EMS połączonych z prostymi ćwiczeniami. Niewielkie obciążenie stawów sprawia, że taka forma ruchu jest atrakcyjna dla osób z nadwagą lub po dłuższym unieruchomieniu.

Elektrostymulacja poprawia także krążenie obwodowe, co przyspiesza regenerację mięśni po wysiłku. Dzięki temu EMS bywa stosowany jako uzupełnienie treningu sportowego – zawodnicy korzystają z niego w okresach zwiększonego obciążenia, aby skrócić czas odnowy. Dobrze prowadzony program pomaga także spowalniać sarkopenię, czyli związaną z wiekiem utratę masy i siły mięśniowej. W rehabilitacji EMS często pełni rolę „mostu” pomiędzy okresem unieruchomienia a powrotem do pełnej sprawności: pozwala pobudzać mięśnie i przeciwdziałać ich zanikowi, przy minimalnym obciążeniu stawów (np. po operacjach kolana czy biodra).

Co mówią badania naukowe?

W literaturze można znaleźć zarówno prace pokazujące wpływ EMS na skład ciała, jak i na parametry sportowe. Kemmler porównywał trening całego ciała z elektrostymulacją do klasycznego treningu siłowego o wysokiej intensywności – w obu grupach uzyskano porównywalny wzrost siły, ale EMS wymagał mniej czasu i rzadziej powodował przeciążenia stawów. Z kolei badania Kowzy‑Dzwonkowskiej opisują użycie elektrostymulacji jako wsparcia treningu sportowego u zawodników różnych dyscyplin. Wnioski są zbliżone: EMS nie zastępuje całkowicie tradycyjnych ćwiczeń, ale może mocno przyspieszyć wybrane efekty.

Warto dodać, że połączenie klasycznego treningu oporowego z EMS wypada w badaniach szczególnie korzystnie: w kilku protokołach obserwowano wyraźnie szybszy przyrost masy mięśniowej, siły i poprawę parametrów wydolnościowych niż przy samym treningu siłowym, co potwierdzają m.in. wspomniane wyżej prace z lat 2021–2025.

Największa przewaga EMS polega na tym, że w ciągu około 20 minut można pobudzić niemal wszystkie ważne grupy mięśniowe, łącznie z głębokimi, które zwykle trudno zaangażować w klasycznym treningu.

Dla kogo jest trening EMS?

Elektrostymulacja mięśni sprawdza się u bardzo szerokiej grupy osób – od zupełnych początkujących po zaawansowanych sportowców. Osoba, która nie lubi siłowni lub ma mało czasu, zyskuje krótki, kompleksowy bodziec dla całego ciała. Ktoś trenujący wyczynowo może użyć EMS jako narzędzia wspierającego konkretny cel, np. poprawę skoczności, przyspieszenia startowego czy wzmocnienia stabilizacji tułowia. Fizjoterapeuci sięgają po elektrostymulację u pacjentów z osłabionymi mięśniami, kiedy zwykłe ćwiczenia są jeszcze zbyt obciążające.

Dobrze prowadzone sesje EMS są interesujące zwłaszcza dla osób, które:

• chcą zredukować tkankę tłuszczową i poprawić proporcje sylwetki,
• odczuwają bóle pleców związane z pracą siedzącą,
• wracają do aktywności po ciąży lub dłuższym unieruchomieniu,
• szukają uzupełnienia planu treningowego o bodziec angażujący mięśnie głębokie.

Sportowcy

W sporcie wyczynowym EMS bywa używany w okresach budowania siły i mocy, ale też w trakcie rehabilitacji po kontuzjach. Program wzmacniający pozwala mocno przeciążyć włókna szybkokurczliwe bez konieczności zakładania dużych ciężarów na sztangę. Zespół Bergera pokazał, że 10‑tygodniowy program EMS zależny od częstotliwości impulsu może poprawić konkretne parametry sportowe, takie jak wysokość wyskoku czy szybkość sprintu. Ważne, by taki trening planować razem z trenerem przygotowania motorycznego.

Osoby w trakcie rehabilitacji

EMS ma długą historię w fizjoterapii – używa się go przy osłabieniu mięśni po operacjach, w chorobach neurologicznych czy przy zanikach mięśni z braku ruchu. U wybranych pacjentów z rdzeniowym zanikiem mięśni czy mózgowym porażeniem dziecięcym elektrostymulacja pomaga utrzymać choć część siły mięśniowej. W takich sytuacjach trening zawsze prowadzi fizjoterapeuta, a parametry prądu dobiera się bardzo ostrożnie. Inny scenariusz to wsparcie przy typowych kontuzjach sportowych – skręceniach, urazach więzadeł, po złamaniach – kiedy mięśnie wymagają wzmocnienia, ale stawy nie mogą być jeszcze obciążane. Tutaj EMS pozwala stopniowo odbudować masę i siłę mięśniową, zanim pacjent wróci do pełnego obciążenia funkcjonalnego.

Jak często ćwiczyć i jak ułożyć plan EMS?

Intensywny bodziec dla mięśni sprawia, że trening EMS wykonuje się zwykle 1–2 razy w tygodniu. Organizm potrzebuje czasu, aby zregenerować się po tak dużej liczbie skurczów. Zbyt częste sesje mogą zamiast przyspieszać progres, wywołać przewlekłe zmęczenie i osłabienie. Dlatego studia EMS często pracują w oparciu o stały grafik – np. poniedziałek i czwartek – aby mięśnie miały co najmniej 48 godzin przerwy.

Program wzmacniający

Program siłowy wykorzystuje impuls o częstotliwości około 85 Hz i przerywany tryb pracy, zwykle 4 sekundy impulsu i 4 sekundy przerwy. W trakcie impulsu ćwiczący napina mięśnie w ustalonej pozycji, np. w półprzysiadzie, podporze czy zakroku. Przeważają skurcze izometryczne, czyli napięcie bez zmiany długości mięśnia, co mocno zwiększa jego tonus. Plan często obejmuje 7–10 ćwiczeń, każdego po 10–12 powtórzeń, z uwzględnieniem zarówno ruchów obustronnych, jak i jednostronnych.

Program wytrzymałościowy i metaboliczny

Program wytrzymałościowy opiera się na impulsie ciągłym o niskiej częstotliwości, około 7 Hz. W tym trybie wykonuje się bardziej dynamiczne ćwiczenia, takie jak marsz lub bieg w miejscu, pajacyki, step czy proste sekwencje tabaty. W niektórych studiach funkcjonuje osobny tryb „metaboliczny”, w którym charakter impulsu sprzyja wykonywaniu szybkich, rytmicznych ruchów – to dobre rozwiązanie dla osób nastawionych głównie na spalanie kalorii i poprawę kondycji. Zmienianie programów co pewien czas zapobiega przyzwyczajeniu mięśni do jednego bodźca.

Progresja treningowa dla zaawansowanych

W praktyce trenerzy często dzielą plan EMS na fazy adaptacji, zależnie od doświadczenia ćwiczącego i reakcji organizmu:

• Początkujący (1–4 tydzień): częstotliwość około 20–40 Hz, sesje 15–20 minut, zwykle 1 raz w tygodniu. Celem jest oswojenie się z bodźcem, nauka techniki ćwiczeń i ocena tolerancji mięśni oraz układu krążenia.
• Średniozaawansowani (5–8 tydzień): częstotliwość 50–70 Hz, sesje 20–25 minut, 1–2 razy w tygodniu, z zachowaniem co najmniej 48 godzin przerwy. Na tym etapie mocniej pracuje się nad siłą i wytrzymałością.
• Zaawansowani (9. tydzień i dalej): częstotliwość 75–85 Hz, sesje 20–30 minut, 1–2 razy w tygodniu, ale już z co najmniej 4 dniami przerwy między sesjami przy najwyższej intensywności. To poziom zarezerwowany głównie dla sportowców i osób bardzo dobrze wytrenowanych.

Takie stopniowanie obciążeń pomaga uzyskać maksymalne korzyści z treningu, minimalizując ryzyko przeciążenia, powikłań czy skrajnego zmęczenia.

Przykładowa jednostka 20‑minutowa

Typowy trening wzmacniający może wyglądać tak: rozgrzewka z marszem w miejscu, następnie seria ćwiczeń w układzie bilateralne/unilateralne. Najpierw ustawienie bazowego poziomu impulsu w prostym przysiadzie, potem zakrok jedną i drugą nogą, później progresja z większą intensywnością i zmianą ćwiczenia, np. przysiad plus unoszenie ramion. Końcówka to spokojniejszy marsz i ćwiczenia rozciągające mięśnie nóg oraz grzbietu. Trener na bieżąco koryguje technikę, kontroluje oddech i stopniowo podnosi poziom prądu, jeśli mięśnie przyzwyczajają się do bodźca.

Dobrze ułożony plan EMS łączy program wzmacniający z wytrzymałościowym, dzięki czemu poprawia jednocześnie siłę, skład ciała i wydolność układu krążenia.

Jakie są przeciwwskazania i możliwe skutki uboczne EMS?

EMS jest metodą bezpieczną dla większości zdrowych osób, ale nie dla każdego. Impulsy elektryczne oddziałują na organizm dość intensywnie, dlatego w niektórych sytuacjach trzeba z nich zrezygnować. Przed pierwszą sesją trener powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad zdrowotny i w razie wątpliwości odesłać do lekarza. Do przeciwwskazań należą między innymi:

• wszczepiony rozrusznik serca lub inne implanty elektroniczne,
• niektóre choroby kardiologiczne i nieustabilizowane nadciśnienie,
• aktywne zapalenie żył, zakrzepica lub świeży zator,
• nowotwory w trakcie leczenia,
• ciąża, szczególnie w drugim i trzecim trymestrze,
• niektóre choroby neurologiczne i metaboliczne,
• gorączka, silne stany zapalne, infekcje ogólnoustrojowe,
• rozległe zmiany skórne w miejscu przyklejenia elektrod.

Do tzw. przeciwwskazań względnych zalicza się m.in. cukrzycę (wymaga dokładnej kontroli poziomu glukozy i konsultacji z lekarzem), różnego rodzaju przepukliny, duże blizny i uszkodzenia tkanek w miejscach, w których mają być założone elektrody, a także choroby nerek. Trening EMS zwiększa ilość produktów przemiany materii we krwi, co może dodatkowo obciążać nerki – u osób z ich niewydolnością konieczna jest zgoda lekarza prowadzącego.

Uwagę powinny zachować również osoby przyjmujące leki rozrzedzające krew (przeciwzakrzepowe), preparaty rozluźniające mięśnie oraz część leków kardiologicznych. W ich przypadku przed rozpoczęciem treningów EMS konsultacja z lekarzem jest obowiązkowa.

Treningu EMS nie prowadzi się także u dzieci. W przypadku padaczki decyzję zawsze powinien podjąć lekarz prowadzący – wielu specjalistów dopuszcza elektrostymulację mięśni kończyn, ale nie zaleca jej w okolicy głowy, szyi i karku. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do swojego stanu zdrowia, bezpieczniej jest rozpocząć od konsultacji medycznej.

Skutki uboczne po sesji

Po pierwszych treningach EMS wiele osób odczuwa silne „zakwasy”, czyli opóźnioną bolesność mięśniową. Dla części ćwiczących zaskoczeniem bywa też zmęczenie ogólne – 20 minut w kombinezonie z elektrodami potrafi wymęczyć podobnie jak długi trening siłowy. Zdarzają się krótkotrwałe bóle głowy, skurcze mięśni lub mrowienie, zwłaszcza gdy intensywność impulsu była zbyt szybko zwiększana. U osób z wrażliwą skórą w miejscach elektrod mogą wystąpić zaczerwienienia lub drobne podrażnienia.

Te objawy zwykle ustępują w ciągu jednego, dwóch dni od sesji i zmniejszają się, kiedy organizm przyzwyczai się do nowego rodzaju bodźca. Jeśli po treningu pojawi się silne osłabienie, kołatanie serca lub nietypowy ból, sesję warto przerwać, a stan skonsultować z lekarzem. Dobrze nawodniony organizm i lekki posiłek na 1–2 godziny przed ćwiczeniami wyraźnie zmniejszają ryzyko gorszego samopoczucia. Wiele zaleceń podkreśla, aby przed sesją wypić co najmniej 500 ml wody i zadbać o posiłek z przewagą węglowodanów (np. owsianka, kanapka z pełnoziarnistego pieczywa), co stabilizuje poziom energii w trakcie treningu.

W literaturze opisywano także pojedyncze przypadki rabdomiolizy – poważnego rozpadu tkanki mięśniowej – po zbyt intensywnych pierwszych sesjach EMS. To zjawisko jest rzadkie, ale wymaga świadomości. Objawy ostrzegawcze to m.in. bardzo ciemny mocz, skrajne zmęczenie, silne bóle mięśni, bóle głowy, nudności i objawy grypopodobne po treningu. Jeśli coś takiego wystąpi, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Odpowiednia progresja obciążeń i unikanie „maksymalnych” ustawień na pierwszych treningach praktycznie eliminuje to ryzyko.

EMS, TENS i inne rodzaje elektrostymulacji – czym się różnią?

Warto odróżnić trening EMS od innych form elektroterapii, z którymi bywa mylony. EMS (Electrical Muscle Stimulation) ma za zadanie wywołać aktywną pracę mięśni – skurcze, które zwiększają siłę, wytrzymałość i przyczyniają się do zmian sylwetki. Impulsy są silniejsze, a parametry dobrane tak, by pobudzić włókna mięśniowe.

TENS (Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation) natomiast służy głównie do łagodzenia bólu. W tym trybie impulsy oddziałują przede wszystkim na nerwy czuciowe, „zagłuszając” sygnały bólowe i wspierając wydzielanie endorfin. Skurcze mięśni, jeśli w ogóle występują, są dużo słabsze i nie stanowią bodźca treningowego. Dlatego aparat TENS, nawet jeśli wygląda podobnie, nie zastąpi pełnowymiarowej sesji EMS.

Jaki sprzęt do treningu EMS wybrać i ile to kosztuje?

Najpopularniejszym rozwiązaniem jest trening w certyfikowanym studiu EMS, gdzie ćwiczenia prowadzi trener personalny, a intensywność stymulacji jest stale kontrolowana. Profesjonalne studia często korzystają z systemów takich jak Miha Bodytec, które mają certyfikat medyczny i spełniają normy bezpieczeństwa obowiązujące w Unii Europejskiej. Coraz większą popularność zyskują również bezprzewodowe systemy (np. Visionbody) umożliwiające swobodny ruch bez kabli i treningi poza studiem, np. w domu lub na świeżym powietrzu. Jedna sesja trwająca około 20 minut kosztuje zwykle 150–200 zł, przy czym karnety na kilka lub kilkanaście treningów znacząco obniżają cenę pojedynczego wejścia.

Osoby bardziej zaawansowane mogą zdecydować się na własny aparat do elektrostymulacji z grupy NMES, np. urządzenia T‑ONE REHAB, T‑ONE MEDI PRO, T‑ONE MEDI SPORT czy T‑ONE COACH produkowane przez firmę I‑Tech Medical Division. Tego typu sprzęt kosztuje od około 1800 zł do ponad 3000 zł, ale daje dostęp do szerokiej gamy programów przeciwbólowych, rehabilitacyjnych i treningowych. Wymaga jednak dobrej znajomości zasad ustawiania parametrów i znajomości anatomii, dlatego w wielu przypadkach lepszym wyborem na start jest współpraca ze studiem.

Wybór między studiem EMS a własnym aparatem zależy od Twoich priorytetów. Jeśli zależy Ci na wsparciu trenera, kontroli bezpieczeństwa i motywacji, lepiej sprawdzi się studio. Jeżeli trenujesz od lat, znasz swoje ciało i chcesz łączyć EMS z domowymi ćwiczeniami siłowymi, przemyśl zakup certyfikowanego urządzenia NMES. Różnica w kosztach między karnetem a prywatnym aparatem szybko staje się namacalna, gdy trenujesz systematycznie przez wiele miesięcy.