Test Ruffiera to krótka próba wysiłkowa, która pozwala orientacyjnie ocenić reakcję układu krążenia na 30 przysiadów. Potrzebujesz stopera, prawidłowo zmierzonych wartości T1, T2 i T3 oraz wzoru: IR = (T1 + T2 + T3 – 200) / 10.
Jak przygotować i wykonać test Ruffiera?
Przed rozpoczęciem przygotuj stoper lub zegarek z sekundnikiem, wygodny strój i miejsce, w którym możesz swobodnie wykonać przysiady. Nie rób testu bezpośrednio po treningu, intensywnym wysiłku ani w czasie złego samopoczucia.
Tętno możesz zmierzyć na nadgarstku albo po bokach szyi. Przyłóż palec wskazujący i środkowy, nie kciuk, ponieważ kciuk również ma wyczuwalne tętnienie. Policz uderzenia przez 15 sekund i pomnóż wynik przez cztery. W ten sposób otrzymasz liczbę uderzeń na minutę.
Cała procedura obejmuje trzy pomiary:
- T1 – tętno spoczynkowe. Usiądź lub połóż się i odpocznij przed pomiarem. Zapisz liczbę uderzeń serca na minutę.
- Wysiłek. Wykonaj 30 przysiadów w ciągu 45–60 sekund. Zachowaj proste plecy, a kolana prowadź w linii stóp. Tempo powinno być równe, bez gwałtownego przyspieszania pod koniec.
- T2 – pomiar po wysiłku. Natychmiast po ostatnim przysiadzie zmierz tętno i zapisz wynik.
- T3 – pomiar po odpoczynku. Odczekaj 60 sekund, pozostając spokojnie w pozycji stojącej lub siedzącej, a następnie zmierz tętno po raz trzeci.
Wzór na wskaźnik Ruffiera i przykład obliczeń
Wskaźnik Ruffiera, oznaczany skrótem IR, oblicza się na podstawie trzech pomiarów tętna:
IR = (T1 + T2 + T3 – 200) / 10
Przykład: T1 wynosi 70, T2 wynosi 120, a T3 wynosi 80 uderzeń na minutę. Najpierw dodaj trzy wartości, a następnie zastosuj wzór:
IR = (70 + 120 + 80 – 200) / 10 = (270 – 200) / 10 = 7,0
Wynik testu Ruffiera wynosi więc 7,0. Prawidłowe wykonanie próby i dokładność pomiarów mają większe znaczenie niż samo szybkie podstawienie liczb do wzoru.
Jak interpretować wynik?
Wskaźnik działa odwrotnie niż wiele skal oceniania – im niższy wynik, tym lepsza orientacyjna wydolność. Zakresy różnią się zależnie od tego, czy wynik odnosi się do osoby ćwiczącej rekreacyjnie, czy do sportowca wyczynowego.
| Zakres punktowy | Amatorzy | Zawodowcy |
|---|---|---|
| 0,0–2,9 | Bardzo dobra wydolność | Bardzo dobra wydolność |
| 3,0–5,0 | Dobra wydolność | Dobra wydolność |
| 5,1–8,0 | Dostateczna wydolność | Dostateczna wydolność |
| Powyżej 8,0 | Wydolność niewystarczająca | Wydolność niewystarczająca |
Przyjmuje się, że dla osoby nietrenującej lub ćwiczącej rekreacyjnie wynik do 5,0 jest dobry. U sportowców wyczynowych oczekuje się niższych wartości, ponieważ ich skala jest bardziej wymagająca. Przykładowy wynik 7,0 oznacza więc dostateczną wydolność w obu przedstawionych grupach, ale dla amatora nie musi oznaczać poważnego problemu z kondycją.
Co może wpłynąć na wynik?
Test Ruffiera jest łatwy do wykonania, ale jego dokładność jest ograniczona. Na tętno wpływają między innymi wiek, genetyka, poziom wytrenowania, stres, niewyspanie, temperatura otoczenia i aktualny stan zdrowia. Różne osoby mogą też mieć odmienne tętno podczas podobnego wysiłku, dlatego pojedynczy wynik nie opisuje całej kondycji.
Wysokie tętno spoczynkowe może podnieść wskaźnik jeszcze przed rozpoczęciem przysiadów. Z kolei błędne odliczenie 200, zbyt wolne wykonanie ćwiczenia albo opóźnienie pomiaru T2 zmieni końcowy rezultat. Jeśli wynik stale odbiega od wcześniejszych pomiarów lub towarzyszą mu duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy albo nietypowe kołatanie serca, przerwij próby i skonsultuj się z lekarzem.
Test Ruffiera najlepiej traktować jako narzędzie pomocnicze do obserwowania zmian w czasie. Powtarzaj go w podobnych warunkach i porównuj wyniki, zamiast wyciągać daleko idące wnioski z jednego pomiaru.
Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wszelkie negatywne skutki wdrożonych zaleceń. Zawsze zasięgnij opinii specjalisty medycyny w powyższym zakresie.
